جملاتي از مرحوم علامه محمدتقي جعفري

                                    جملاتي از تفسير و نقد و تحليل مثنوي
1- متفكرين تماشاگر، انديشمندان‌ِ تجريدپرستند، همچنانكه درون‌بين‌هاي تماشاگر، هواخواهان عرفان منفي هستند.
2- شخصي كه تنها نيروي انديشه را به‌كار ببندد و جز انديشه‌، فرصت فعاليّت به هيچ‌يك از قواي دروني ندهد، مانند اين است كه فقط يك عينك به چشم دارد.
3- در اثر بعضي از معاصي‌، نه تنها وجدان از فعاليت مي‌ايستد، بلكه گويي وجدان نابود گشته و يك فعاليّت در انسان بروز كرده است‌.
4- بخنديم‌، امّا سرمايه خنده ما، گريه ديگران نباشد.
5- جهان يا انسان‌ِ بدون حركت‌، مساوي است با نيستي‌.
6- در بازارِ پر آشوب نيمه دوّم قرن بيستم‌، بيست و يكمين تمدّن‌، همه چيز انسان و انسانيت را در صورت كالا به معرض فروش درآورده است‌.
7- دواي جهالت‌هاي بشري‌، سؤال است‌. بياييد آنچه را نمي‌دانيم‌، سؤال كنيم و تا بتوانيم‌، سؤال‌ها را بي‌جواب نگذاريم‌.
8- وجدان تاريخ‌، همواره قلمي براي كشيدن خطّ سرخ به اباطيل و مزخرفات دروغ‌گويان آماده كرده است‌.
9- نازپروردگان در همه تاريخ‌، معتكفان آشپزخانه‌ها بوده‌اند.
10- آري‌، تنها يك مسئله اساسي مطرح است‌. اين مسئله عبارت است از: تشخيص سايه وجود از اصل وجود ...
11- بهشت‌، انعكاسي از موجوديّتي است كه انسان در اين زندگاني تحصيل كرده است‌: از محقّرترين لذايذ گرفته تا لقاء الله و رضوان الله و ايّام الله‌.
12- اگر انسان‌ها مي‌دانستند كه عامل اساسي‌ترين خنده‌هاي آنان‌، هماهنگي‌ِ مرموزي با گريه‌هاي آنان دارد، عظمت ديگري داشتند.
13 جامعه صنعتي‌، معبدي است كه قرباني مي‌خواهد.
14- به عقيدي ما، بشر يك ميليون اشتباه ندارد، بلكه تنها و تنها، يك اشتباه مرتكب شده است و آن اين است كه‌: هدف و ايده‌آل زندگي‌ِ خود را نمي‌داند.
15- كسي كه حيات را نمي‌شناسد، نمي‌تواند از حيات واقعي برخوردار شود.
16- جان آدمي‌، در زنداني است كه كليدش در دست خود اوست‌.
17- زندگي‌ِ بي‌محور و فاقد اصل‌، نتيجه‌اي جز فرو رفتن در تناقضات و مبارزه با خود در بر ندارد.
18- اگر يك انسان نتواند اصل تعهد را در زندگاني خويش قبول كند، مانند اين است كه نمي‌داند از كجا آمده است‌.
19- اعتقاد به خداوندي كه نقشي در زندگي‌ِ معتقد ندارد، اعتقاد نيست‌، بلكه نوعي از پديده‌هاي دروني است كه تشريفات رواني ناميده مي‌شود.
20- بي‌اعتنايي به وضع انسان‌ها، درست شبيه به بريدن جزء از مجموع پيكر است‌.

بسم الله الرحمن الرحيم

فَأَمَّا مَن طَغَى «37»

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا «38»

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى «39»

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى «40»

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى «41»

(سوره نازعات )

و اما كسى كه طغيان و سركشى كرده « 37»

و زندگى دنيا را[ بر زندگى ابد و جاويد آخرت ] ترجيح داده ، « 38»

پس بى ترديد جايگاهش دوزخ است ; « 39»

و اما كسى كه از مقام و منزلت پروردگارش ترسيده و نفس را از هوا و هوس بازداشته است ; « 40»

پس بى ترديد جايگاهش بهشت است . « 41»

 إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ

وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا 

(سوره نبأ-آيه40 )

ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم ، روزى كه آدم آنچه را [ از خير و شر ] پيش فرستاده است بنگرد و كافر گويد : اى كاش من خاك بودم [ وآفريده نمي شدم  ]

كوچك و بزرگ بايد بدانيم: راه يگانه برای سعادت دنيا و آخرت، بندگی خدای بزرگ است؛ و بندگی، در ترك معصيت است در اعتقاديات و عمليات.
آنچه را كه دانستيم، عمل نماييم و آنچه را كه ندانستيم، توقف و احتياط نماييم تا معلوم شود، هرگز پشيمانی و خسارت، در ما راه نخواهد داشت؛ اين عزم اگر در بنده، ثابت و راسخ باشد، خدای بزرگ، اولی به توفيق و ياری خواهد بود.

(مشهد ربيع‌الثانی ۱۴۲۰)

امام باقر(عليه اسلام):

«...خداوندرحمت كند كسي راكه امرما را احيا كند.اي خثيمه به دوستانمان بگوما ازعذاب خداوند چيزي از آنها دورنمي كنيم جزبا عمل،وبه ولايت ما نمي رسند مگربا پرهيز ازگناه»

(كافي-جلد2-ص:175)